Królowo Mariawitów, módl się za nami

Litania do Najświętszej Maryi Panny nazywana jest także Litanią Loretańską. Przymiotnik „loretańska” w nazwie litanii pochodzi od włoskiego miasta Loreto, gdzie w bazylice, zgodnie z podaniami, znajduje się domek Matki Bożej. Litania do Najświętszej Maryi Panny była tam szczególnie propagowana i odmawiana. Nie narodziła się jednak w Loreto. Źródła podają, że powstała już w XII wieku we Francji, lecz pierwsza wersja nie zachowała się. Pośród licznych schematów litanii maryjnych utrwalił się właśnie ten, który był używany od pierwszej połowy XVI wieku w Loreto. Stąd nazwa Litania Loretańska. W 1581 roku papież Sykstus V nadał za jej odmawianie przywilej odpustu. Określenie Litania Loretańska stosowane było częściej od 1575 roku, kiedy to dyrygent chóru w Loreto Constanzo Porta skomponował do niej melodię.     W Litanii Maryja przywoływana jest jako Matka Stworzyciela, Róża duchowna czy Królowa Różańca Świętego. W ciągu wieków pojawiały się nowe wezwania. Z powodu mnożących się wezwań w Litanii papież Klemens VIII wydał w 1601 roku dekret, który mówił o konieczności zatwierdzenia Litanii przez Stolicę Apostolską w Rzymie. Dużą rolę w propagowaniu Litanii odegrały zakony m. in. dominikanie, kapucyni, karmelici i mariawici.     Po 1906 r. zostały wprowadzone dwa wezwania „Matko Nieustającej Pomocy” i „Królowo Mariawitów”. Litania Loretańska jest najwspanialszym hymnem ku czci Najświętszej Maryi Panny. kapł. M. Mirosław