Nosząc w sobie świadomość ludzkiej ułomności, miłości i szacunku wobec każdego kapłana Chrystusowego, jako jego duchowi synowie w dniu 9 lutego 2008 roku kapłani z trzech diecezji Kościoła Starokatolickiego Mariawitów przybyli do Płocka do naszego Wieczernika – Świątyni Miłosierdzia i Miłości, aby wspólnie z Biskupami rozważać prawdy wiary i wzmocnić siły duchowe podczas rekolekcji kapłańskich.

    Rekolekcje rozpoczęły się Mszą świętą celebrowaną przez Biskupa Naczelnego M. Ludwika Jabłońskiego w koncelebrze zgromadzonych Biskupów i Kapłanów obecnych na rekolekcjach. W czasie nabożeństwa rozważanie rekolekcyjne poprowadził celebrans Biskup Naczelny po którym nastąpił rachunek sumienia. Następnym punktem rekolekcyjnego spotkania była wspólna Adoracja Przenajświętszego Sakramentu podczas której rozważanie na temat posługi i życia kapłańskiego miał Br. Kapłan M. Zbigniew Nawara – proboszcz Parafii Wiśniew. W przerwach między nabożeństwami i wspólnymi posiłkami kapłani korzystając z możliwości przebywania w tak świętym dla każdego Mariawity miejscu, przebywali na modlitwie indywidualnej, prosząc o łaski i siły w pracy duszpasterskiej. 

    Wielki Post i każde rekolekcje kapłańskie to czas święty dający nam możliwość w ciszy i pokorze spojrzeć na naszą dotychczasową posługę duszpasterską wobec powierzonych nam wiernych a szczególnie wtedy, gdy udajemy się z misją głoszenia słowa Bożego jako rekolekcjoniści pomagając wiernym dostrzec działanie Boga w duszach ludzkich i ukazać Jego wielkie miłosierdzie i bezgraniczną miłość do każdego człowieka. 

    W obecnej dobie szybkich przemian życie chrześcijanina podobne jest do wędrówki w labiryncie. Coraz trudniej budować więź z Bogiem tak, aby nie zepchnąć wiary w sferę prywatności, płytkiej religijności, czy zupełnego zobojętnienia. Jak więc wierzyć w obliczu narastających wyzwań, szczególnie w polskim kontekście? Jak nie ulec prywatyzacji wiary? Jakiej duchowości potrzebujemy dzisiaj? Bóg w Kościele czy poza nim? Co począć ze słabością i złem w Kościele? W naszych parafiach są też tacy, którzy wątpią, szukają i pragną na nowo odkryć piękno wiary w Chrystusa w Kościele.

    Klimat kapłańskiej radości, wspólnota modlitwy, stołu i pokornej służby niewątpliwie sprzyjają w duchowej wędrówce i w odpoczynku od zaangażowania apostolskiego.

    Świadomi swego powołania i odpowiedzialności czynimy w swoim życiu „ … wszystko na chwałę Bożą i cześć Przenajświętszej Panny Maryi.”